Afgelopen dagen ziek geweest, ziek als een hond. Hoesten,
proesten, niezen, snuiten, koorts en mijzelf wel een beetje zielig vinden.
Heel sterk de behoefte hebben aan Jou, niet alleen voor mijzelf als zieke slavin
zijnde, maar meer omdat Jouw woorden, aanraking of blik bij mij wonderen doet
in elk opzicht.
Dan breekt de vrijdag aan en ik heb al per msn aangegeven dat ik mijn onderdanige
gevoelens te weinig heb kunnen voelen, griep enzo :o(
Beetje uitdagend in woorden al geweest op msn, om wat voor reactie dan ook op
te roepen, maar ook omdat ik weet dat Jij je ook al niet lekker voelt en ik
hoop Je zo ook wat lol te kunnen bieden. Maar ook om Jou aandacht te kunnen
geven, waar Jij net zo goed behoefte aan hebt.
We hebben afgesproken op het station, alwaar ik Je
al snel uit de tram zie stappen en mijn hart weer 1 slag mist :o)
Al kletsend lopen we naar de Griek, waar we onze avond beginnen met een heerlijk
uitgebreid maal en flink wat wijn, wat ons goed doet.
Ik hoor mijzelf af en toe dingen zeggen die onder het
kopje “Uitdagingen” horen, maar Je reageert niet of nauwelijks hierop.
Natuurlijk weet ik wel dat Je het hoort, maar Je geeft geen krimp. Gelukkig
maar, want ondanks dat ik mij realiseer wat ik aan het doen ben, zou ik ook
niet echt willen dat Je op mijn manipulaties tot correctie ingaat.
Ik haat mijzelf af en toe dat ik het desondanks probeer, maar leg mij bij mijn
onvolkomendheid van die momenten neer. Niet om te berusten, maar omdat ik weet
dat het bij mij hoort.
’s-Avonds in bed kan ik heerlijk in je armen gaan liggen, het heerlijkste moment van ons weekend, elke week weer. Jouw ademhaling horen, die mij rustig maakt…Jouw lijf voelen wat mij warm maakt, Jouw aanwezigheid voelen die ik zo graag heb. We slapen een heerlijke slaap, zij aan zij..lijf aan lijf en ’s-Morgens word ik gewekt door Jouw handen, door Jouw stem. Ik voel mij verwend :-)
Gedurende ons weekend hoor ik mijzelf dingen zeggen
die onder ‘verboden’ vallen, het woordje t*ch valt meermalen. Je
zegt me dat ik met vuur speel, dat ik uitdaag en ‘of ik het zo nodig heb?’
Ik durf niet verder te gaan met uitdagen, omdat ik weet en zie dat Jij je ook
ziek voelt en wil mijn verlangens niet laten overheersen.
Ik probeer ook zo weinig mogelijk sexueel gerichte aanrakingen te maken, niet
omdat ik denk dat Jij jezelf niet in de hand kan houden, maar omdat ik eigenlijk
niet zo ‘inhalig’… zo ‘gretig’ wil zijn.
Wel vind ik het heerlijk om aan Je hand te lopen door de stad, met Je te praten,
naar Je te luisteren en naar Je te kijken. Alleen dat al, kijken naar Je…Je
moest eens weten wat DAT met mij doet. Gewoon, als Je bezig bent bij de pc,
met eten of drinken..of iets vertellen….ik hang aan Je lippen, keer op
keer.
Zaterdagnacht in bed komt het tot een heftige, harde neukpartij (vrijen is hier een woord wat de lading absoluut niet dekt :o)) en ik voel mij zalig. Het moment dat Jij in mij klaarkomt, is hemels… altijd weer.
Het verlangen scheurt mij af en toe in 2-en, aan de
ene kant niet willen toegeven dat ik het nou eenmaal nodig heb Jou ten dienste
te zijn, Jou ter wille te zijn, van Jou te zijn. Aan de andere kant het vragen:
Meester, mag ik ook nu van Jou zijn? Mag ik lijden voor Je? Mag ik dienen in
alles wat er in Jouw hoofd speelt?
Gelukkig gaat het steeds beter in het uiten van mijzelf en kan ik er soms ook
gewoon om vragen: Meester, wil Je mij pijnigen? Wil Je mij vernederen, gebruiken?
Alleen dit weekend kom ik niet verder dan uitdagen en verboden woorden gebruiken, sullige ikke :-S
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl