Op vrijdag 23 april 2004 zou het zover zijn. De collaring
van raven door Meester Bert.
Meester en ik zijn dan bijna 1 jaar samen (op Koninginnenacht officieel 1 jaar)
en Meester vond dat ik zijn collar verdiende. Al een tijdje had Meester mij
af en toe wat speldenprikjes gegeven over hetgeen die avond zou (kunnen) gebeuren,
maar nu het dichtbij kwam gingen de zenuwen flink opspelen bij mij.
Zo vind ik het persoonlijk heel erg moeilijk om te kruipen, niet alleen in aanwezigheid
van anderen, maar zelfs alleen in aanwezigheid van Meester (kweet het, tis een
gebrek )
Uiteraard liet Meester bijna geen gelegenheid ongemoeid om erover te fantaseren
wat ik allemaal zou kunnen doen tijdens de collaring, wat mij allemaal zou worden
opgedragen of wat Hij van mij zou wensen of eisen. En iedere keer als we zo’n
gesprek hadden, of wanneer ik er gewoon aan dacht, joeg het bloed door mijn
lijf, kreeg ik een wee gevoel in mijn maag en afwisselend warm en koud. Met
andere woorden: raven had de zenuwen dus ?.
Hetgeen ik wel wist van de aanstaande collaring was wie er op de gastenlijst
stonden, hoe laat het zou gebeuren en de plaats zelf, namelijk de speelkamer
in het huis van Meester. Meester fluisterde mij regelmatig in mijn oor dat ik
naakt en aangelijnd zou moeten kruipen vanaf de slaapkamer naar de speelkamer,
op een moment dat mij aangegeven zou worden. Wanneer dus ook alle gasten en
uiteraard Meester zelf daar aanwezig waren. Dat gegeven alleen al was dus voldoende
om mij in staat van opperste opwinding en zenuwen te brengen.
Wat ook meespeelde was het feit dat ikzelf nota bene twee vriendinnen van mij
had uitgenodigd de collaring bij te wonen. Dit leek me wel een goed plan omdat
zij van mijn sm-leven op de hoogte zijn en ik deze gebeurtenis graag met hen
zou willen delen. Bijna wekelijks vertel ik ze wel het een en ander en geboeid
zitten zij dan te luisteren. Ze hebben zelf het gevoel of de hang er naar niet,
maar kunnen wel mijn blijdschap en geluk delen wanneer ik vertel. Dus vond ik
het belangrijk voor mijzelf, maar ook voor hen dat ze hierbij zouden zijn. Alleen
zeggen en doen zijn wel twee verschillende dingen, dus toen ik mij ook meer
en meer ging realiseren dat zij mij nu eens in de praktijk als onderdanige slavin
zouden zien, zorgde dat er ook voor dat mijn nachten steeds onrustiger werden.
De vrijdag zelf brak aan. Het afgaan van de wekker
was het startsein af voor een drukke, volle en emotionele dag. Ik moest die
ochtend eerst nog ‘gewoon’ naar mijn werk, daarna vlug naar huis
opruimen, tas inpakken, boodschappen doen, mijn haren nog snel in de verf, nagels
lakken, mijn kinderen een kus en hijgend en puffend stond ik dan uiteindelijk
te wachten op het station, toen Meester al kwam aanrijden.
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl