Eindelijk was de dag aangebroken dat ik met hem 'in real life' zou kennis maken,.>
Op verzoek van mijn vriendin besloot ik om toch maar met de trein te gaan. De hele morgen gedrenteld, het ene moment de rust zelve, dan weer een vlaag van hyper nerveusiteit. We hadden afgesproken dat we wel zouden zien. Eerst een kopje koffie, een beetje praten, wat er daarna zou gebeuren was open. Doch, het ondertoontje in de laatste mails, gaf eigenlijk al aan dat het daar niet bij zou blijven. Ergens in mij verkeerde de angst dat het echt zou klikken, de mails, telefoongesprekken, de manier hoe hij me van af het begin steunde. Dit had al een vriendjes gevoel gegeven, maar vooral ook vertrouwen en in al mijn tegenstrijdigheid, zou er dan geen weg meer terug zijn. >
Heel lang getwijfeld wat ik aan zou trekken, de halve inhoud van mijn garderobe kast lag op mijn bed en uiteindelijk had ik gekozen voor een lange zwarte jurk, met een paar sandalets aan mijn voeten. Ik voelde me daar vrij comfortabel in, niet opzichtig, niet bloot, noch sexy. Later op de middag zou blijken dat ik me daar sterk in vergist had. Op het station aangekomen kocht ik snel nog even een broodje en een tijdschrift, ik heb er niet eens in gekeken en met moeite kreeg ik het broodje later door mijn keel. Ik vond een plekje bij het raam en een rilling ging door me heen toen de trein zich in beweging zette. 1001 gedachten, hoe alles was ontstaan, vanuit een zoektocht naar mijn diepste innerlijk. Wilde ik dit echt? De vraag bij mezelf nog steeds aanwezig was of ik wel op de goed weg zat, me nog vast hield aan de twijfel. Dit terwijl mijn geest en lichaam het antwoord al hadden gegeven. De angst om een tweede keer te struikelen, terwijl ik wist dat hij me dat had vergeven. Dat hij me min of meer had toe gezegd, dat als het van beide kanten zou klikken, hij mijn leermeester wilde zijn, en me zou begeleiden op mijn reis in deze magische, duistere wereld. Al denkende, me intens bewust van mijn lichaam en geest, waarvan ik voelde dat ze samen één waren. >
Een fascinerende opwinding, ik voelde de spieren onder in mijn buik samentrekken. De mensen om me heen zullen wel gedacht hebben, het ene moment had ik het zo warm dat ik mijn jasje uitrok, dan nog geen paar minuten daarna trok ik haar weer aan van de kou, dat herhaalde zich een paar keer. Door al dat denkwerk ging de reis sneller dan ik dacht, voor dat ik het in de gaten had, hoorde ik door de intercom "Spoor Alexander". Ik liet een paar mensen voor gaan om nog wat tijd te rekken, maar moest uiteindelijk toch uitstappen, >
Daar stond ik op het perron, even de gedachte
"ik neem de eerste trein terug". Een diepe zucht, richting de trap,
ergens bewust, dat ik op weg was naar mijn tweede trede. Halverwege zag ik hem
beneden in een hoekje staan, een glimlach, mijn handen voelde klam aan, ik had
het gevoel dat iedereen het bonzen van mijn hart kon horen. Ik vermaande mezelf,
ik wilde niet dat hij zou zien, merken dat mijn ik-je bijna uit elkaar spatte
van die onuitstaanbare spanning. Gelukkig nam hij een paar stappen in mijn richting,
een zoen, een omhelzing. Ik voelde, dit is de tweede tree, ik zal niet struikelen,
dat zal hij nooit toe staan. Al gezellig kletsend liepen we naar zijn auto,
ik ging me steeds meer op mijn gemak voelen. Bij hem thuis aangekomen, zijn
we eerst eens rustig gaan praten over alles wat er tot dan was gebeurd. De klik
van het e-mail contact en de telefoon gesprekken was er ook werkelijk en het
werd een leuk gesprek. Ik merkte wel dat zijn blik telkens naar mijn benen afdwaalde,
ik had ze netjes over elkaar, terwijl ik wist dat het niet acceptabel was. Een
subbie mag nu éénmaal niet met haar benen gekruist zitten, zij
behoort de knieën naast elkaar en een stukje geopend te houden, ten teken
van toegankelijkheid. Ik deed er innerlijk alles aan zijn blikken te negeren,
zolang het over koetjes en kalfjes ging , voelde ik me redelijk op mijn gemak.
Inwendig was ik huiverig hoe de middag zou gaan verlopen, bang over zijn oordeel
en of ik zou voldoen.
Ik schrok me werkelijk te pletter uit mijn overpeinzingen, toen hij ineens zei
dat ik naar hem toe moest komen en te knielen in de juiste houding. De strijd
in me laaide in alle hevigheid op, weerbarstigheid kwam in me boven drijven,
heel slim ging hij richting * spel*. Er is denk ik in mijn leven nog nooit zo
een moment geweest waar zoveel gedachten en gevoelens in me zijn om gegaan.
Verlegenheid, schaamte, spanning, angst gemengd met een immens diep verlangen.
Ik leverde een gevecht met mezelf, te diep om te verwoorden. Sidderende schokjes
joegen door mijn verhitte lichaam, ik wilde naar hem toe maar het lukte me niet
om maar één stap te verzetten. De spanning in me werd bijna ondraaglijk,
de opwinding, verlangen duwde krachtig tegen mijn ik-je.Hij zag mijn strijd,
mijn wil, strekte uitnodigend zijn handen naar me uit. Nog verroerde ik me niet,
ik zocht zijn ogen. Hij voelde dat ik over een mentale drempel heen moest. Met
nog meer drang, wat luider en niet mis te verstaan zei hij '' Nu kom je direct
naar me toe! " Schoorvoetend kwam ik in beweging , wist me geen houding
te geven. Ik knielde stuntelig aan zijn voeten, probeerde hem zo nonchalant
mogelijk aan te kijken. Hij keek me diep in de ogen, ik kromp in elkaar, wat
voelde ik me klein en nederig.
Ik vond het gênant, schaamde me, dit was ik toch niet? Toch bemerkte ik
in mezelf dat ik gelijktijdig genoot van mijn strijd, mijn lichaam bleef signalen
sturen. Hij pakte mijn handen en legde die op zijn knieën. Hij zal zeker
het trillen van mijn lichaam gevoeld hebben. Na zo even gezeten te hebben, worstelend
met mezelf, moest ik voor over buigen in onderdanige houding. Zittend op mijn
knieën, mijn hoofd bij de grond, en nog had ik de neiging om op te staan.
Opeens voelde ik zijn voet op mijn rug, waarmee hij duidelijk maakte wat mijn
plaats en status was. Ik leverde een stuk van de strijd in, voelde dat er wat
meer rust in me kwam. Wat voor mijn gevoel eeuwig leek te duren, zal hoog uit
een paar minuten zijn geweest. Hij gaf aan dat het tijd was geworden om naar
de speelkamer te gaan en met lood in de schoenen liep ik de trap op. Eerder
die middag had hij me een kijkje laten nemen en was daar danig van onder de
indruk. Hoewel de kamer heerlijk verwarmd was, sfeervol qua verlichting, ging
er toch een koude rilling door me heen. >
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl