1e keer Mr.Bert en raven
Ik was heel erg zenuwachtig. De nacht ervoor had ik niet geslapen. Ik zat al paar dagen minder goed in mijn vel en weet dat ik me dan minder goed over kan geven en ook meer moeite moet doen om gewoon beetje over koetjes en kalfjes te babbelen. Ik hoopte dat ik er geen last van zou hebben als ik bij hun was. Benieuwd en nieuwsgierig hoe het zou zijn, hoever het zou gaan. De middag bezig geweest me voorbereidingen. Twijfelde of ik een string aan zou doen of niet. Omdat niet gezegd was dat hij uit moest en ik mezelf anders helemaal sletterig over vond komen, toch maar aangegaan.
Met een lichte kriebeling stapte ik ’s avonds in de auto. Op dat moment vielen de spanningen mee. Het was een raar idee, om in de auto te zitten en te weten dat ik onderweg was naar een avondje waar pijn oa onderdeel van zou zijn. Ik realiseerde me dat een ander mens linearecta zou omdraaien en ik reed maar door. Vond zelfs spannend, lichte opwinding ook. Dubbel dus. Stond nog stil bij zijn eerdere opmerking per mail, dat bekend zijn binnen scène. Dat gaf me rust. Dan heb je namelijk wat te verliezen en kun je geen stomme dingen doen.
De reis ging snel, al gauw was ik er en ook het laatste stukje bij toeval zo gevonden. Auto parkeren. Nu was het zover! Het ging gebeuren. Nieuwsgierigheid. Op dat moment viel het mee met de zenuwen. Hoe zouden ze in het echt zijn? Zou het nog klikken? Ik bel aan en boven begroet raven me hartelijk met een kus. Onmerkbaar valt er een last van me af. Dit is een goed begin! Ook de begroeting met Mr.Bert is spontaan en fijn. Niet gelijk heel eng en in de rol. Komen allebei warm en hartelijk over. Stom genoeg komt pas dan de zenuwen. Pas daar, terwijl ik op die bank zit. Wetend dat snel gaat gebeuren, maar niet hoe en wat. Ik weet niet meer zoveel te zeggen. Val een beetje stil. Van mij mag het eigenlijk wel snel beginnen. Het wachten maakt me nerveus. Maar ze nemen de tijd om ff rustig te kletsen. Ze vertellen veel over de feesten en de dingen uit sm-wereld. Bijzonder, een wereld waar ik nog helemaal niets van weet. Maar het klinkt wel leuk. Eerst ben ik echt zenuwachtig, maar na een paar glazen drinken is het beter zo. Ik ben nu weer redelijk rustig. Natuurlijk nog wel spanning, maar iet meer zo erg als toen ik er net was. Zo nu en dan doe ik per ongeluk mijn benen over elkaar. De eerste keer zie ik Meester me streng aankijken, maar het duurde even voor het kwartje valt! Het gebeurt gelukkig niet al te vaak, maar het overkomt me verdorie nog een paar keer wat me natuurlijk elke keer weer een strenge blik oplevert.
Dan is het zover, we gaan naar boven. Ik loop achter Mr.Bert aan de trap op. Dan is het zover. De kamer. Jemig. De schrik slaat me om het hart. Het is erg indrukwekkend. Al die dingen die er zijn. Het ademt zo duidelijk de sfeer uit van sm. Zo anders dan wanneer het spel in de woonkamer gebeurt zoals ik eerder heb meegemaakt. Ik begin hem te knijpen. Dit is het eerste en enige moment dat ik me afvraag wat ik hier doe. Dat mijn lichaam de neiging heeft om weg te lopen. Moet mezelf dwingen om te blijven staan. Maar het is heftig. Niet gedacht dat ik dit zo als spannend zou ervaren. Later merkte ik dat juist die hele ambiance maakt dat het spel echter wordt. Minder een spel. Maar dat wist ik toen nog niet. Al die zwepen, die ze ging uitleggen, dingen lieten zien. Pff... ik wilde weg en toch ook niet. Tweestrijd in mezelf op dat moment. Wat doe ik? Ik wilde blijven, maar mijn lichaam wilde zo weglopen. Moest mezelf dwingen.
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl