Lieve
Mr Bert,
Zaterdag avond o jee nog een nachtje en dan ga ik naar U toe ,mijn
zenuwen gieren door me keel op de chat denken ze wat is aggie toch stil
,maar ik loop hier in huis van alles te doen om maar iets anders in
gedachte te krijgen dan de dag van morgen. Helemaal in paniek besluit ik
als ik mijn truitje niet kan vinden dat ik dan maar afbel ,besluit niet te
gaan als ik dat truitje niet kan vinden en dan opeens achter een deur ligt
iets zwart en ja hoor gelukkig het bewuste truitje nu durf ik ook te gaan.
Slaap onrustig die nacht en wil 's morgens niet echt vlot zijn als de kids
om 10 uur opgehaald worden loop ik nog in pyjama en ben zo erg langzaam
dat ik denk dat het me niet redt om op tijd klaar te zijn, maar ondanks de
zenuwen sta ik veel te vroeg keurig op het station te wachten op de trein
die komt een leuk boekje voor in de trein gekocht en geprobeerd te lezen
maar niks dringt door me door ik denk alleen maar laat deze dag gauw
voorbij gaan want dit gaat fout. Ben ik wel een lief en goed subje ?Kan ik
mezelf wel geven en het belangrijkste is voor mij vertrouwt Mr Bert mij om
met me te spelen en vertrouw ik hem voldoende om me bij hem te laten gaan.
En dan is het eindstation in zicht nu moet ik nu kan ik echt niet meer
terug. Daar zie ik Mr Bert zitten op het bankje bij de roltrappen zal die
me herkennen met me haren opgestoken als een streng juffertje? Ja
natuurlijk zie der alleen mooier en vrouwelijker uit dan in mijn bewuste
tuinbroek we zeggen mekaar gedag en lopen naar de auto om dan naar het
huis van Mr Bert toe te gaan ,mijngedachte vliegen door mijn hoofd waar
ben ik mee bezig wil ik dit wel ben ik nu echt gek aan het worden zover te
reizen om te mogen en kunnen spelen met Mr Bert. En dan staan we opeens
binnen en zitten we gezellig te praten met een overheerlijke bak koffie.
Er wordt niks over een spel gepraat heb het gevoel of ik alleen maar een
bakkie koffie kom halen en daarna weer rustig naar huis kan gaan .Maar dat
het niet zo is weet ik eigenlijk al want ik zit op een rooie bank en Mr
Bert op een zwarte me steeds maar aan te kijken en te peilen hoe ik ben me
een beetje te leren kennen. Dan begint ie over stop woorden o jee nu heeft
ie me echt in een hoek wordt verlegen en trek me beetje bij beetje weer
terug in me schild waar ik o zo veilig ben maar alles wat hij zegt dringt
tot me door en weet dat het allemaal is voor mijn veiligheid en voor die
van hem. Dan opeens staat hij op om naar boven te gaan en laat mij daar op
die rooie bank {wat heb ik toch een bloedhekel aan die kleur } achter. Van
de zenuwen moet ik wat doen en ga maar naar de wc toe ik moet toch wat
doen. Naar mijn gevoel duurt het uren voordat ik ie weer beneden komt
merkt ie mijn spanning.
Dat is niet wat hij wil op dit moment en dan.........gaan we de mooie
foto's aan de wand bekijken zodat ik een stuk rustiger wordt voordat ik
naar boven toe kan gaan. Mr Bert gaat voor mij de trap op naar de bewuste
kamer om hem te laten zien de zenuwen komen weer op en mijn lichaam laat
het afweten want nu wil ik wegrennen bang voor weer een nare ervaring bang
om weer een streep op mijn ziel te krijgen maar ik blijf staan en ga
netjes in de kamer kijken terwijl ik een beetje grinnikend naar al die
enge spullen sta te kijken niet laten blijken meis dat je bang bent niet
laten blijken dat je eigenlijk weg wilt rennen. Heerlijk ik mag overal aan
komen alles zien en de bewuste blinddoek waar Mr Bert mee dreigde dat ik
daar de kamer mee mocht gaan bekijken blijft ver weg bij me vandaan heel
langzaam begint mijn vertrouwen in Mr Bert en in mezelf te groeien en
besluit gewoon te genieten voor wat er komt .
|
<
|
 |
E-mail
reacties mail@mrbert.nl